bir kez gördüm seni-
çok diyemem- çok değil çünkü.
bir marttı geceyarısı.
ve senin yeşillikler üzerindeki bedenin gibi,
sessizlik,çirkinlik ve tutkuyla
büyülü bir bahçede
kestirme bir yol arayan- ışığın
üzüntüyle göğe bakan bir(çünkü bir kaç yüzüm vardı benim)
yüzüme düştü.

neydi, bu mart geceyarısı-
neydi?
umutsuzdu.
umursuz(du).
hiçbir ses yoktu:gitmişti bütün o kahretlik dünya.
sen ve benden başka.
nasıl da çarpıyordu kalbim-
sen yanımdayken.durdum-baktım-
korktum-dokundum-çekindim-uzaklaştın.

ve biranda yokolan herşey adına:
unutma,bu bahçe büyülüydü.
ve sen severdin bahçeleri.
ne derin bir acı ve ne büyük bi mutluluk
nasıl da dingin bir umut,nasıl saçmalık
nasıl da kibirli bir deniz.
nasıl dipsiz bir -su* yüzmeye.




Merve Polat